دلم تنگ است.

انگار چیزی از سلاله ی یک غم غریب

لحظه های مرا به احتضار میکشاند

و ریسمان بغضی

احتقان مرا تسریع میکند.

بادی نمی وزد

و صدایی در من فریاد میزند:

               "  بگذار گلویت آواز بخواند

                         تا عقده های دل بیقرارت را

                             در لخته های خون

                                بیرون تف کند "

.

.

.

آواز میخوانم و سوت میزنم ...

سوت میزنم  و آواز میخوانم...