پنجره را گشودی اما

تا دیدی اهالی فانوس بر پشت سایه در پیش

آن سوی کوچه هستند

پنجره را بستی

            و من خیس از نداشتن تو شدم.....

اکنون نه باران و نه پنجره

که پوچی یک بهانه

            کابوس چند ساله ام را تعبیر میکند.